جواری

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (ع اِ) جِ جاریه. کنیزکان. دختران. اماء. (منتهی الارب) : جمعی از جواری و سراری پدرش در آن قلعه بودند. (ترجمهء تاریخ یمینی).
بنده زاده آن خداوند مجید
زاده از پشت جواری و عبید.مولوی.
|| کشتی های بزرگ. کشتیهای رونده. (ترجمان علامهء جرجانی ترتیب عادل) (غیاث اللغات) (آنندراج) (فرهنگ فارسی معین) : بفرمود تا جواری و منشآت و مراکب و سفائن را ترتیب سازد. (بدایع الازمان فی وقایع کرمان). رجوع به جاریه شود.