جواز دادن

«لغت نامه دهخدا»

[جَ دَ] (مص مرکب) رخصت دادن. اجازه دادن :
کسی کو بشهر محبت نیاید
بده سوی دشت عداوت جوازش.
ناصرخسرو.
خواستم کز ولایت قهرش
بروم جانْ مرا نداد جواز.مسعودسعد.
رجوع به جواز شود.