جواهرخانه

«لغت نامه دهخدا»

[جَ هِ نَ / نِ] (اِ مرکب) خانهء جواهر. گنجینهء جواهر. گنجینه. گنج :
شد از طَرْف جواهرخانهء خویش
چو شمع افروخت از پروانهء خویش.نظامی.