«لغت نامه دهخدا»
[جَ وَ] (ع مص) کلان شدن اعلای شکم و فروهشته گردیدن اسفل آن، و فعل آن از سَمِعَ است. (منتهی الارب). عظم البطن فی اعلاه او استرخاء اسفله. (اقرب الموارد).