جؤجؤ

«لغت نامه دهخدا»

[جُ ءْ جُ ءْ] (ع اِ) سینهء مرغ. || سینهء کشتی. (آنندراج) (از اقرب الموارد). کجؤجؤ السفینه. (معجم البلدان ج 1 ص 202). || (اِ صوت) امر است شتران را برای درآمدن در آب. (ذیل اقرب الموارد).