جودرو

«لغت نامه دهخدا»

[جَ / جُو دِ رَ / رُو] (اِ مرکب)موسمی که جو رسد و به درودن آن آغازند و آن در قسمتهای معتدل ایران ماه آخر بهار باشد :
نماندم نمک سود و هیزم نه جو
نه چیزی پدید است تا جودرو.فردوسی.
بر این کهنه غربال بر نان جو
همی دار در پیش تا جودرو.فردوسی.