«لغت نامه دهخدا»
[جَ زُلْ قَیْءْ] (ع اِ مرکب)ثمر شجری است مخصوص بلاد یمن بقدر فندقی و جوف او مشتمل بر پرده ها و مابین پرده ها و دانهء او بقدر مغز چلغوزه و با اندک بدبوئی در دوم گرم و خشک و مقیی ء بلغم و مسهل و جهت امراض باردهء دماغی و عصبانی نافع و قدر شربتش تا یک درم است با یک مثقال رازیانه و آب گرم و عسل و هرگاه بیست درهم شبت را در یک رطل آب بجوشانند تا بنصف رسد و جوزالقی و همچنین سایر مقیئات را با قدری نمک ساییده بعسل سرشته با مطبوخ شبت و بقدر احتیاج آب گرم و قدری عسل بنوشند بغایت مقیی ء و بیفایده است. جوز کوثل. (تحفهء حکیم مؤمن). جوزبوا. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). رجوع به جوزبوا شود.