جوش زدن

«لغت نامه دهخدا»

[زَ دَ] (مص مرکب) جوش دادن :
با نیک و بد چو شیر و شکر جوش می زند
دریافت هرکه چاشنی اتحاد را.صائب.
رجوع به جوش دادن شود. || بغلیان آمدن. (یادداشت مرحوم دهخدا). || عصبانی شدن. داد و فریاد بیجا کردن. (فرهنگ فارسی معین): جوش نزن شیرت می خشکد. || بی تابی و اضطراب کردن. غم خوردن :
هرچند که جوش میزند جان و دلم
لیکن چو زیان نمی کند کار چه سود؟عطار.
دل سنگینت آگاهی ندارد
که همچون دیگ روئین میزنم جوش.
سعدی.
|| دمیدن شاخ از درخت، سبزه از دانه. (یادداشت مرحوم دهخدا). || جوش زدن تن، رو، صورت؛ دانه بر آن ظاهر گردیدن. کورک درآوردن. بثره بر سطح آن پیدا شدن.