جوش کردن

«لغت نامه دهخدا»

[کَ دَ] (مص مرکب)بغلیان آمدن. (فرهنگ فارسی معین) :
می که آتش ندیده جوش کند
چون به آتش رسد خروش کند.اوحدی.
|| اضطراب و بی تابی نمودن. || شور و شوق نشان دادن. (فرهنگ فارسی معین) :
کرّ اصلی کش نبود آغاز گوش
لال باشد کی کند در نطق جوش؟مولوی.
|| پدید آمدن بثور بر بشره. ظاهر شدن کورک بر پوست بدن: سرم جوش کرده بود آخر کچل شد. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا).