جوشنده

«لغت نامه دهخدا»

[شَ دَ / دِ] (نف) آنچه میجوشد. غلیان کننده. بغلیان آینده :
به صبری کآورد فرهنگ در هوش
نشاند آن آتش جوشنده را جوش.نظامی.
|| فوران کننده. متلاطم. مواج :
چو از دیدگه دیدبان بنگرید
زمین را چو دریای جوشنده دید.فردوسی.
ملک در جنبش آمد بر سر پیل
سوی بهرام شد جوشنده چون نیل.نظامی.
- جوشنده مغز؛ کنایه از خشمناک است. و در بعضی فرهنگها بمعنی هوشیار آمده است. (انجمن آرای ناصری) (آنندراج).