«لغت نامه دهخدا»
[جَ وَ] (ع ص) فراخ. (منتهی الارب). || (اِمص) فراخی. سعه. وسعت. || (مص) درون کاواک (خالی و بی مغز) شدن. و فعل آن از سمع است. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).