جوکار

«لغت نامه دهخدا»

[جَ / جُو] (نف مرکب) جوکارنده. کشت کنندهء جو :
بر این قولت ای خواجه این بس گوا
که جوکار جز جو همی نَدْرَوَد.ناصرخسرو.