«لغت نامه دهخدا»
[زَ دَ] (مص مرکب) تعظیم کردن. احترام گذاشتن و آن چنانست که جوک زننده یکی از زانوهای خود را بزمین نهد و با مرفق خود بزمین اشارت کند و این عادت نزد مغولان غایت تعظیم و بزرگداشت است. (از تعلیقات محمد معین بر چهارمقاله) :زانوی خدمت بر زمین ننهاد و جوک نزد. (جهانگشای جوینی). و پسران کلبلات در زمرهء اوکوتیمور جوک زده سخن ایشان می پرسیدند. (جهانگشای جوینی).