جوگک

«لغت نامه دهخدا»

[گَ] (اِ) جوجه. (فرهنگ فارسی معین). فروخ ماکیان بود. (لغت نامهء اسدی) :
آهو با شیر کی تواند کوشید
جوگک با باز کی تواند پرّید؟
منوچهری.
رجوع به جوکک شود.