ابوزیان

«لغت نامه دهخدا»

[اَ زَیْ یا] (اِخ) محمد السعیدبن ابی فارس عبدالعزیز مرینی. هیجدهمین از امرای بنومرین. پس از وفات ابوفارس ابوبکربن غازی بن الکاس، محمد را که کودکی پنجساله بود به سلطنت برداشت و از سپاهیان اخذ بیعت کرده زمام امور ملک را به دست خویش گرفت. لکن در این وقت ابوحمو سلطان پیشین تلمسان به استرداد ملک خویش قیام کرد و از طرفی نیز امیر غرناطه به کینهء اینکه سلاطین فاس ابن الخطیب وزیر مغضوب او را بخود راه داده و حمایت کرده بودند فتنه جویانی چند را به دعوی تاج و تخت بداشت، و عاقبت در ششم محرم سنهء 776 ه . ق. ابوالعباس پسر ابوسالم پادشاه مرینی به تقویت و تحریض امیر غرناطی، پادشاه صغیر را خلع و بر اریکهء ملک مستولی گردید.