جولخ

«لغت نامه دهخدا»

[لَ] (اِ) نوعی از بافتهء پشمینه باشد که از آن خرجین سازند و مردم فقیر و درویش و قلندران هم پوشند. (برهان). نوعی از بافتهء پشمین از جنس گلیم که پشم آن درشت و خشن باشد و از آن خورجین سازند و مردم فقیر و درویش آنرا بپوشند، و معرب آن جولق است و در این روزگار بتعریب اشتهار دارد. (آنندراج) :
قصب من که بیست بیش ارزید
بعد شش ماه استجارت تو
جولخی شد که شش نمی ارزد
چشم بد دور از تجارت تو.
کمال اسماعیل (از آنندراج).
رجوع به جولق و جوالق شود.