جوندگان

«لغت نامه دهخدا»

[جَ وَ دَ / دِ] (اِ مرکب) جِ جونده. || راسته ای(1) از پستانداران که شامل جانورانی است که عموماً جثهء کوچک دارند و دندان بندی آنها ناقص است (فاقد انیاب هستند)، دندانهای پیشین آنها بلند و برنده و در انتها فاقد میناست، بهمین جهت عاج دندان آنها مرتباً نمو کرده و موجب افزایش طول دندانها میگردد بطوریکه جانور ناچار است برای کوتاه کردن آنها هر چیز را که در دسترس می یابد بجود. از پستانداران مهم این راسته، خرگوش، موش، سنجاب، بیدستر و خوکچه را باید نام برد. (فرهنگ فارسی معین).
.
(فرانسوی)
(1) - Rongeurs