«لغت نامه دهخدا»
[جُ ئو وَ] (ع اِ) جأی. (منتهی الارب). || زمین درشت که بسیاهی زند. (منتهی الارب). زمین سطبری است در سیاهی. || رنگی است از رنگ های اسب و شتر و آن سرخی است که بسیاهی زند. (اقرب الموارد). غبره فی حمره او کدره فی صدأه. (قاموس از اقرب الموارد). گویا شارح قاموس و صاحب منتهی الارب در ترجمهء «غبره فی حمره» اشتباه کرده و «غبره» را بمعنی زمین دانسته اند در صورتی که مراد همان سرخیست که بسیاهی زند. در تاج العروس که مأخذ دو کتاب فوق است چنین آمده: لون من الوان الخیل والابل و هی (غبره فی حمره او کدره فی صدأه) و فی الصحاح: حمره تضرب الی السواده». (تاج العروس).