جوهری

«لغت نامه دهخدا»

[جَ هَ] (اِخ) محمودبن عمر صایغ هروی، مکنی به ابوالمحامد. از شاعران نامی است. وقتی میان او و وزیر عهد نقاری پدید آمد، حکیم جوهری این دو شعر سرود و بخدمت او فرستاد:
بزرگا گر خطایی آمد از من
مگیر از من وگر باشد بزرگ آن
خطای بندگان باید به هر حال
که تا پیدا شود عفو بزرگان.
رجوع به لباب الالباب عوفی ج2 ص110 شود.