جویبار

«لغت نامه دهخدا»

(اِ مرکب)(1) کنار جوی آب. (برهان) :
ماهی نتافت همچو تو از برج نیکویی
سروی نخاست چون قدت از جویبار حسن.
حافظ.
|| جایی که در آن جوی آب بسیار باشد. (برهان) (غیاث اللغات). آنجا که ممر جویهای بزرگ باشد یا کثرت جویهای خرد. (شرفنامهء منیری). || جوی بزرگی که از جویهای کوچک بهم رسیده باشد. (برهان) :
خروشان بر شهریار آمدند
همه دیده ها جویبار آمدند.فردوسی.
(1) - از: جوی + بار (پسوند مکان). اشکاشمی dzubar. (حاشیهء برهان چ معین از گریرسن ص78).