جهابذه

«لغت نامه دهخدا»

[جَ بِ ذَ] (معرب، اِ) جِ جهبذ. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). گهبدان. بزرگان دانشمند. (فرهنگ فارسی معین) : و عقود معقوده و... که در آن زمان بنام ارباب خراج و جهابذه بود... (تاریخ قم ص144).رجوع به جهبذ شود.