جهار

«لغت نامه دهخدا»

[جِ] (ع مص) در همهء معانی رجوع به جَهْر شود. (اقرب الموارد). || مجاهره. با کسی رویاروی جنگ کردن. || با آواز خواندن. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || دشمنی کردن و دشنام دادن. || آشکارا گردیدن، و به این معنی بفتح جیم نیز آید. (منتهی الارب). || (اِ) آشکارا :
صد نشان است از سرار و از جهار
لیک بس کن پرده زین هم برمدار.مولوی.
گر همی خواهی که دشمن هم نخواهد بد ترا
نیک خواه خلق باش ای دوست در سرّ و جهار.
میرخسرو (از آنندراج).