جهانسوز

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (نف مرکب) سوزندهء جهان :
حریص و جهانسوز و سرکش مباش
ز خاک آفریدت چو آتش مباش.سعدی.
|| دشمن کش. کشندهء خصم :
خورشید چو تیغ از او جهانسوز
پوشیده بشب برهنه در روز.نظامی.
شیر خدا و صفدر میدان و بحر جود
جان بخش در نماز و جهانسوز در دعا.
سعدی.
|| ستوه آورنده. خسته کننده. ملالت آور :
من مانده در این شب جهانسوز
بی روز مباد شب بدین روز.نظامی.