جهانشاه قاجار

«لغت نامه دهخدا»

[جَ هِ] (اِخ) پسر فتحعلیشاه. از شاعران است. وی در اشعار خود به جهان تخلص میکرد. او راست :
نوید وصل بمن میدهی ولی ترسم
کشد بوعدهء وصل تو انتظار مرا.
گذر بکوی تو جایی نمیتوان کردن
ز بس بکوی تو دل بر سر دل افتاده ست.
ای صبا کن گذری در شکن طرهء یار
بمن آور خبر از حال گرفتاری دل.
من همان روز که از مادر گیتی زادم
سرخط بندگی خویش بطفلی دادم
حرف شیرین نشنیدم ز لبانت اما
به جفایت که وفادارتر از فرهادم.
(از مجمع الفصحاء ج1 ص21).