«لغت نامه دهخدا»
[] (اِخ) شهری است بخراسان، آبادان و بانعمت و بر دامن کوه نهاده و مستقر ملک گوزکانان است، وی به لشکرگاه نشیند و از شهر به لشکرگاه فرسنگی و نیم است و آن لشکرگاه را دراندره خوانند و جایی استوار است بر دامن کوه نهاده و هوایی خوشتر از جهودان و پاریاب. (حدود العالم).