جهیدن

«لغت نامه دهخدا»

[جَ دَ] (مص) سخت تیز رفتن. (آنندراج). || جستن :
چگونه جهد شیر بی چنگ تیز
اگرچند باشد دلش پرستیز.فردوسی.
کس به زیر دمّ خر خاری نهد
خر نداند دفع آن برمی جهد.مولوی.
|| دفق. || وزیدن باد :
بس باد جهد سرد ز کُه لاجرم اکنون
چون پیر که یاد آید از روز جوانیش.
ناصرخسرو.
جاحظ گوید اگر سیزده روز در مصر باد جنوب جهد... (تاریخ بیهق). || جهیدن بر ماده؛ جماع کردن. تأتأه؛ خواندن تکه را برای جهیدن بر ماده. (منتهی الارب).