«لغت نامه دهخدا»
[جَیْ یا] (ع اِ) ساروج. (اقرب الموارد). چروک و صاروج. (مهذب الاسماء). آهک با چیزها آمیخته که بر حوض و امثال آن مالند. (منتهی الارب). || گرمی دل از خشم و گرسنگی. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).