جیستن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (مص) برجستن و فروجستن. (برهان). جستن. (آنندراج) :
چون بدیدم روی خوبت در زمان برجیستم
گرم در کار آمدم موقوف مطرب نیستم.
مولوی.
و بعضی آن را خیستن امالهء خاستن دانسته اند. و الاول اولی. (از آنندراج) (از انجمن آرا). || (اِ) انبانچهء پرزینت... (برهان).