جیغ

«لغت نامه دهخدا»

(اِ) بانگ و فریاد. (آنندراج). فریاد. آوازی نازک و سخت. فریادی با آواز زنان و بچگان.
- جیغ زدن؛ فریاد کردن. داد زدن :
سمند طبع بمیدان هرزه تا راندم
که بر سواری من زد زمانهء دون جیغ.
فوقی یزدی.
- جیغ کشیدن؛ به صدای بلند فریاد کشیدن.
جیق به قاف نیز آمده. (آنندراج).