جیغه

«لغت نامه دهخدا»

[غَ / غِ] (اِ) زیوری مرصع که سلاطین و امراء بر سر زنند. جغّه. جقّه. (غیاث) (آنندراج) :
لعل گوهربار او از بس مرصع خوان بود
جیغه گردد چون زند از چشم فریادم بسر.
اشرف.
جیغهء کسری بلرزد بر سر دستار ما
آشیان سازد هما در سایهء دیوار ما.
سنجر کاشی (از آنندراج).