«لغت نامه دهخدا»
[بُ نِ] (نف مرکب) چالاک. کسی که چابک و سبک نشیند و خیزد. خوش ادا : چنان چابک نشین بود آن دلارام که برجستی برین مقدار ده گام. نظامی (خسرو و شیرین).
