چادرسوز

«لغت نامه دهخدا»

[دَ / دُ] (نف مرکب) پرده سوز. آنکه پردهء نقاشی را بسوزد :(1)
چو نقش حیله بر چادر نشانی
بدان نقاش چادرسوز مانی.نظامی.
(1) - بیتی که از نظامی به عنوان شاهد چادرسوز آمده متضمن داستانی است در کلیله و دمنه و تمثیلی است.