چارادویه

«لغت نامه دهخدا»

[اَدْ یَ] (اِ مرکب)(1) چاردارو، مخلوطی از چند داروی مختلف (چهار یا بیشتر) که در اغذیه بکار میبرند. در تداول عوام به مخلوطی از میخک، جوز بویا، فلفل و دارچین یا زنجبیل اطلاق میشود.
(1) - Les quatre-epices.