چارچارگوی

«لغت نامه دهخدا»

(نف مرکب) کنایه از هرزه و پوچ گوی. (آنندراج) :
ارباب سخن گرچه که پیرم دانند
از طبع جوان من سخن می رانند
خواهم که کنم فکر رباعی چندی
گو شاعر چارچارگویم خوانند.
قبول (از آنندراج).