چارخصم

«لغت نامه دهخدا»

[خَ] (اِ مرکب) چارعنصر. آب و باد و خاک و آتش :
و آن پادشاه ده سر و شش روی و هفت چشم
با چارخصمشان به یکی خانه اندرند.
ناصرخسرو.