چاردری

«لغت نامه دهخدا»

[دَ] (اِ مرکب) اطاقی که چار در داشته باشد. اطاقی دارای چهار در. خانهء چاردری :
عیسی ز چاردری با جمله جمع رسل
پیش آمده بادب کرده سلام ادا.
مجیر بیلقانی (در وصف معراج رسول).
|| کنایه است از عالم. (از ناظم الاطباء). || کنایه است از عناصر اربعه. (از مجموعهء مترادفات ص 251).