چارسوی

«لغت نامه دهخدا»

(اِ مرکب) چارسو. چاربازار. محلی که چارسمت آن بازار است :
در چارسوی فقر درآ تا ز راه ذوق
دل را ز پنج نوش سلامت کنی دوا.خاقانی.
|| چارراه :
در چارسوی کون و مکان وحشت است خیز
خلوتسرای انس جز از لامکان مخواه.
خاقانی.
از شهر شما دواسبه راندیم
وز خون سر چارسوی شستیم.خاقانی.
|| چارسمت. چارطرف. چارجانب. شمال و جنوب و مشرق و مغرب :
یکی مرد پاکیزهء نیکخوی
بدو دین یزدان شود چارسوی.فردوسی.
بدان بام شد کش نبود آرزوی
سپه دید گرد اندرش چارسوی.فردوسی.
گرت دیگر آید یکی آرزوی
که گرد اندرآید سپه چارسوی.فردوسی.