چارفصل

«لغت نامه دهخدا»

[فَ] (اِ مرکب) چهارفصل. چارموسم. چارهنگام. چارفصل سال. بهار و تابستان و پائیز و زمستان. ربیع و صیف و خریف و شتاء :
در چنین فصل تا بخانهء شاه
داشته طبع چارفصل نگاه.نظامی.
آنچه مقصود شد در این پیکار
چارفصل است به ز فصل بهار.نظامی.