چارک

«لغت نامه دهخدا»

[رَ] (اِ مرکب)(1) چاووش. (برهان). نقیب قافله. (برهان) :
به یک دم هر دو تن از جا بجستند
چو چارک چوب در بیچاره بستند.
نزاری قهستانی.
(1) - Carak = Cara(واسطه) «یوستی. بندهش 117»، سانسکریت cara از ریشهء car(رفتن، حرکت، دویدن) رونده - جاسوس. «ویلیامز 393:2». (حاشیهء برهان چ معین).