چارمیخ کردن

«لغت نامه دهخدا»

[کَ دَ] (مص مرکب)استوار کردن با چهارمیخ. کسی یا چیزی را به وسیلهء چهارمیخ به جایی بستن و استوار نمودن :
درختی راکه بینی تازه بیخش
کند روزی ز خشکی چارمیخش(1).نظامی.
|| نوعی از سیاست که گناهکار را با دوختن هریک از چهار کف دستها و پایها به جایی استوارکردندی :
در هفت دوزخ از چه کنی چارمیخشان
ویلٌ لهم عقیلهء من بس عقابشان.خاقانی.
چارمیخت کرده ام من، راست گو
راست پیش آور دروغی را مجو.مولوی.
|| ثابت و مقرر کردن دعوی با ادله و اسناد و اقرارها. || و با لفظ کردن، کنایه از عمل لواطه کردن. (آنندراج درمعنی چارمیخ).
(1) - ن ل: کند روزی زمانه چارمیخش.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر