«لغت نامه دهخدا»
[کَ دَ] (مص مرکب)استوار کردن با چهارمیخ. کسی یا چیزی را به وسیلهء چهارمیخ به جایی بستن و استوار نمودن : درختی راکه بینی تازه بیخش کند روزی ز خشکی چارمیخش(1).نظامی. || نوعی از سیاست که گناهکار را با دوختن هریک از چهار کف دستها و پایها به جایی استوارکردندی : در هفت دوزخ از چه کنی چارمیخشان ویلٌ لهم عقیلهء من بس عقابشان.خاقانی. چارمیخت کرده ام من، راست گو راست پیش آور دروغی را مجو.مولوی. || ثابت و مقرر کردن دعوی با ادله و اسناد و اقرارها. || و با لفظ کردن، کنایه از عمل لواطه کردن. (آنندراج درمعنی چارمیخ). (1) - ن ل: کند روزی زمانه چارمیخش.