«لغت نامه دهخدا»
[رَ / رِ سِ] (نف مرکب)چاره سگالنده. تدبیراندیش. مصلحت اندیش. آنکه اندیشه و تدبیر اصلاح امور کند : شاه نامش خجسته دید بفال گفت کای خیرمند چاره سگال.نظامی. || چاره اندیش. علاج اندیش. آنکه در اندیشهء علاج و درمان دردی یا مرضی باشد : چو عاجز شود مرد چاره سگال ز بیچارگی درگریزد بفال.نظامی. || حیلت اندیش. آنکه در اندیشهء مکر و فریب باشد : بر دویدند هر دو چاره سگال روبهان پیش و گرگ در دنبال.نظامی.