«لغت نامه دهخدا»
(اِ مرکب) هنگام چاشت. وقت چاشت. زمان چاشت. چاشتگاه. چاشتگاهی. چاشتگه : بامدادان برچکک، چون چاشتگاهان بر شخج نیمروزان بر لبینا، شامگاهان بر دنه. منوچهری. و رجوع به چاشتگاه و چاشتگاهی شود.