«لغت نامه دهخدا»
[کَ / کِ پَرْ وَ] (نف مرکب)صاحب و خداوند. (آنندراج). ارباب. آقا. مخدوم. آنکه ملازمان و خدمتکاران خود را نیکو پرورد و در تأمین معاش و ترضیه خاطر آنان کوشد. چاکردار : در هنرمندی و عقل او را تویی پروردگار کس ندید و کس نبیند چون تو چاکرپروری. امیرمعزی (از آنندراج). و رجوع به چاکردار شود.