«لغت نامه دهخدا»
"(اِ)(1) به عربی، مطراق. (برهان). پتک آهنگران. (برهان) (انجمن آرا) (آنندراج). چکش مسگران. (برهان) (انجمن آرا) (آنندراج). چکش که آلت کوبیدن میخ و غیره است. (فرهنگ نظام) : هزار چاکوچ خورد پهن و دراز گردد همان مس باشد. بهاءالدین ولد (معارف). که چندین چاکوچ خورده و چندین جوش نموده. بهاءالدین ولد (معارف). بر دیده زد به چاکوچ دشنام و میخ چوب اهل جوین را ز یمین و یسار نعل. پوربهای جامی (از جهانگیری). و رجوع به چاکوش شود. (1) - چکوچ = چکش = چاکوش، اوستا - Cakush(چکش پرتاب، تبر پرتاب) «بارتولمه 575»، cakusha«چکش» «اساس فقه اللغه 1:2 ص 62. بنقل از گلدنر» «یشت 1 ص 495»، هرن Horn قول 30، Miklosich, die TurkElementel, را مبنی بر اینکه کلمه روسی Cekmanu(تبر جنگی) از کلمه ترکی Cekic(فارسی چکش) بعاریت گرفته مورد ایراد قرار داده است «هوبشمان 443» پهلوی Cakoc(تبر جنگی) «اونوالا 616»، گیلکی Cakush، فریزندی و نطنزی Cakosh «ک. 1 ص 291»، ترکی ع «چکیچ» «رسملی قاموس عثمانی» معرب شاکوش. (حاشیه برهان چ معین)."