چانه انداختن

«لغت نامه دهخدا»

[نَ / نِ اَ تَ] (مص مرکب) حرکت آخرین که در زنخ محتضر پدید آید. تشنج آخرین شخص محتضر در فک اسفل. آخرین حرکت تشنجی چانهء محتضر. کنایه است از مردن. کنایه است از دم درکشیدن و جان سپردن.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر