چاودار

«لغت نامه دهخدا»

(اِ) چودار. چودر. ویبگ. گیاهی هرزه که در غله زار روید و دانهء آن چون گندمی لاغر و کشیده است. قسمی گندم وحشی. نوعی از حبوبات که در میان گندم و جو پیدا آید. و رجوع به چودار شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر