چاه بن

«لغت نامه دهخدا»

[بُ] (اِ مرکب)(1) تک چاه. (آنندراج). بن چاه. ته چاه :
بدین چاه در آب سرد است و خوش
بفرمای تا من بوم آبکش
که هستند با من پرستنده مرد
کزین چاه بن برکشند آب سرد.فردوسی.
پس آن به که غوکان در این چاه بن
نگویند از موج دریا سخن.میرخسرو.
(1) - بقلب اضافت. (آنندراج).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر