«لغت نامه دهخدا»
[هِ سِ رَ / رِ] (اِ مرکب)نوعی از رصد است که به عمق شصت گز چاهی کاوند و بالای آن بامی برآرند شصت گز بلند و آن را مشبک ساخته نشینند و کیفیت نجوم و افلاک دریابند. (آنندراج) (غیاث). و این مرادف چاه زیچ باشد. (آنندراج) :جدولش رصدبانان را از چاه ستاره جوی بی نیاز ساخته. طغرا (آنندراج). رجوع به چاه زیچ شود.