چبیره

«لغت نامه دهخدا»

[چَ رَ / رِ] (اِ)(1) چپیره. بمعنی جمع. (برهان) (جهانگیری). جمعیت سپاه و مردم باشد. (برهان). اجتماع مردم در کاری. (انجمن آرا) (آنندراج). اجتماع و ازدحام مردم و سپاه. (ناظم الاطباء). || (ص) جمع گردیده و ساخته شده. (برهان). آماده و مهیا. ساخته و پرداخته شده. (ناظم الاطباء). سنجیده و جمع شده. (فرهنگ نظام) :
بفرمودشان تا چبیره شدند(2)
هژبر ژیان را پذیره شدند.
فردوسی (از فرهنگ نظام).
پذیره شدن را چبیره شدند
سپاه و سپهبد پذیره شدند.فردوسی.
سحرگاهان زند تندر تبیره
وز او لشکر کند سرما چبیره.
قطران (از جهانگیری).
رجوع به چپیره و جبیره شود.
(1) - این لغت در فرهنگ اسدی با «چ» و «پ» و در بعضی فرهنگ ها با «ج» و «ب» ضبط شده است.
(2) - ن ل: چپیره. جبیره.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر