«لغت نامه دهخدا»
[چَ پَ / پِ لُ مَ / مِ] (اِ مرکب)لقمهء خرد، مقابل لقمهء بزرگ. لقمه ای که بزودی و بآسانی خورده شود. لقمه ای که تیز و تند جویده و بلعیده شود. مثال: دیو یک تن آدمی را چپه لقمهء خود کند؛ یعنی چون لقمهء خرد بدهان برد و ببلعد.